Azərbaycan Respublikasının Prezidenti, Yeni Azərbaycan Partiyasının Sədri İlham Əliyevin Yeni Azərbaycan Partiyasının VIII Qurultayında səsləndirdiyi fikirlər arasında Azərbaycanın keçdiyi tarixi yolun başlanğıcına dair bir məqam xüsusi diqqət çəkir. Prezident qələbələrimizin başlanğıc tarixini YAP-ın 1992-ci ildə keçirilmiş təsis qurultayı ilə əlaqələndirir. Bu fikir bizi bir daha Azərbaycanın müasir tarixinin ən mürəkkəb illərinə nəzər salmağa vadar edir.
1992-ci il Azərbaycan üçün ağır sınaqlar dövrü idi. Müstəqilliyini yenicə bərpa etmiş ölkə siyasi böhran, iqtisadi çətinliklər və müharibə şəraitində yaşayırdı. Torpaqlarımız ardıcıl olaraq işğal olunur, dövlət idarəçiliyi zəifləyir, cəmiyyətdə sabitliyə ehtiyac getdikcə artırdı. Həmin ilin mayında Şuşa və Laçının işğalı, 1993-cü ilin aprelində Kəlbəcərin itirilməsi vəziyyətin miqyasını daha da ağırlaşdırdı.
Məhz belə bir zamanda Azərbaycanın müxtəlif bölgələrindən olan insanlar Heydər Əliyevin ətrafında birləşdilər. 21 noyabr 1992-ci ildə Naxçıvanda Yeni Azərbaycan Partiyasının təsis konfransının keçirilməsi cəmiyyətdə dövlətçilik, sabitlik və siyasi məsuliyyətə olan ehtiyacın ifadələrindən biri oldu. Konfransda Heydər Əliyev partiyanın sədri seçildi.
Bu hadisədən sonra Azərbaycanın tarixində yeni mərhələ başladı. 1993-cü ildə Heydər Əliyevin siyasi hakimiyyətə qayıdışı ilə dövlətçiliyin möhkəmləndirilməsi, siyasi sabitliyin təmin olunması və ölkənin beynəlxalq mövqelərinin gücləndirilməsi istiqamətində proseslər sürətləndi. Sonrakı illərdə iqtisadi imkanların genişlənməsi, ordu quruculuğu və dövlət institutlarının gücləndirilməsi Azərbaycanın qarşısında yeni perspektivlər açdı.
Bütün bunların nəticəsi isə yalnız bir günün hadisəsi olmadı. Zəfərə aparan yol illərlə davam edən dövlət quruculuğundan, iqtisadi inkişafdan, ordunun gücləndirilməsindən və siyasi iradədən keçdi. 2020-ci ildə Azərbaycanın əldə etdiyi Zəfər, 2023-cü ildə isə ərazi bütövlüyünün və suverenliyin tam bərpası həmin uzun yolun mühüm nəticələri oldu. Prezident İlham Əliyevin VIII Qurultayda bu tarixi ardıcıllığa qayıtması da məhz buna görə əhəmiyyətlidir.
Bu gün 1992-ci ilin Naxçıvanına nəzər salanda həmin günün mənası daha aydın görünür. O vaxt qarşıda böyük bir yol vardı. Qarşıda siyasi sabitliyin bərpası, dövlətin gücləndirilməsi, iqtisadiyyatın dirçəldilməsi və ən başlıcası, itirilmiş torpaqların azad edilməsi kimi nəhəng vəzifələr dayanırdı.
İllər keçdi. Bir vaxtlar işğal xəbərləri ilə yadda qalan torpaqlara Azərbaycan bayrağı qayıtdı. Şuşada üçrəngli bayraq dalğalandı, Xankəndidə Azərbaycan bayrağı ucaldıldı. Tarixin ağır səhifələri tədricən Zəfər səhifələri ilə əvəzləndi.
Bəlkə də tarixin ən böyük sirri budur: böyük qələbələr bəzən meydanda deyil, illər əvvəl atılmış kiçik, lakin taleyüklü addımlardan başlayır. 21 noyabr 1992-ci ildə Naxçıvanda atılan addım da Azərbaycanın sonrakı siyasi tarixinin belə mühüm səhifələrindən biri kimi bu gün yenidən xatırlanır.
VIII Qurultayda səslənən fikir isə həmin tarixi yaddaşı bu günün reallığı ilə birləşdirir: dünənin çətinliklərindən keçərək bu günün Zəfərinə gələn Azərbaycanın qarşısında indi yeni hədəflər və yeni yollar dayanır.